Epiphone 1963 Firebird I Heather Poly
De bijzonderheden van de gitaar Epiphone 1963 Firebird I Heather Poly
- Body: mahoniehout
- Doorlopende gelijmde hals: mahoniehout / notenhout
- Fingerboard: Indisch laurier
- Dot fingerboard inlays
- Scale: 629 mm
- Halsprofiel: 1963 Firebird
- Pickup: Epiphone Custom Shop Alnico 5 mini-humbucker
- Original Style Kluson Banjo stemmechanieken
- Wrap-Around Stopbar brug
- Kleur: Heather Poly
- Incl. koffer
- Inspirerende bijdragen
- Aanbiedingen
- Thomann-inzichten
Foto’s
Aanvullende informatie
| Leverbaar sinds | Februari 2024 |
|---|---|
| artikelnummer | 569509 |
| verkoopseenheid | 1 stuk |
| Colour | Heather Poly Metallic |
| Soundboard | Mahogany |
| Neck | Mahogany |
| Fretboard | Laurel |
| Frets | 22 |
| Scale | 628 mm |
| Pickup System | H |
| Tremolo | No |
| Incl. Case | Yes |
| Incl. Gigbag | No |
| Design | Firebird |
| Top | |
| Toon meer | |
Samenvatting van de beoordelingen
Na een week in het bezit van de nieuwe Epiphone Firebird, kan ik zeggen dat ze goed verpakt aankwam in een grote zwarte kunstlederen koffer, die voldoende ruimte biedt voor een strap, snaren, en gereedschap. De kwaliteit van de koffer is acceptabel, maar ik betwijfel of hij echt geschikt is voor dagelijks gebruik.
De Firebird is groot en zeker geen lichtgewicht. Dit is een duidelijk voorbeeld van een kopzware gitaar; je linkerarm moet hier zeker ondersteunen, wat te maken heeft met het reversed headstock en de banjo tuners.
De gitaar is prachtig gelakt en daar valt niets op aan te merken. De kleur is echter een kwestie van smaak. Er is een Gibson Mini Humbucker als pickup, met een volumeknop en een toonregelaar die goed reageren en netjes zijn afgewerkt. Dit is beter dan wat ik heb ervaren met mijn Gibson SG.
De tuners zijn in een klassiek banjo tuner ontwerp. Ze zijn soms wat stroef, maar houden de stemming redelijk goed. De snarenhoogte is fabrieksmatig hoog ingesteld, wat voor sommigen aantrekkelijk kan zijn, maar niet voor iedereen.
De hals is in de hogere posities vrij smal, maar wordt breder, wat het meer geschikt maakt voor de zwaardere speelstijl. Het fretboard is helaas niet van palissander, maar van een soort Indiaas hout, wat het een minder aangenaam gevoel geeft en redelijk droog aanvoelt. Een behandeling kan helpen om het wat soepeler te maken.
Sommige frets zijn aan de hoeken erg scherp, wat enige afwerking vereist om pijnlijke vingers te voorkomen. De hals, het fretboard en de frets geven eerder de indruk van een gitaar van maximaal 400 €, dan van 1500 €.
Bij mijn eerste geluidscheck thuis was ik niet onder de indruk en dacht er zelfs aan om de gitaar terug te sturen; het klonk dun en levenloos. Maar toen ik haar naar een repetitie meenam, was de reactie van mijn bandleden overweldigend. Ze vonden het uiterlijk geweldig, met grappen als “Gaan we nu Barbie Girl spelen?”.
Na het aansluiten, en met wat sceptische blikken, kwam de zon op! In de context van een band met acht leden, paste de Epiphone prachtig en viel ze op, met positieve reacties van de andere muzikanten. Let op: de mini humbucker produceert geen dikke rocktonen, maar gaat meer in de richting van een single coil. Een zeer unieke toon, iets bijzonders dat ik en mijn bandgenoten waardeerden. Met slechts één volumeknop en één toonknop ga je weer terug naar de basis, wat erg leuk is.
Conclusie: Gezien de afwerking is de prijs bijna een schande, maar het geluid, het uiterlijk en de cultuur weegt dat deels op. Ik ga haar waarschijnlijk houden, vooral omdat een Firebird nog ontbrak in mijn collectie.